سرخ بي نهايت

بانوي آسماني

باران — Wed, 28 Mar 2012 10:47:00 GMT

سال ششم هجرت بود كه تو پا به عرصه وجود گذاشتي اي نفر ششم پنج تن!

بيش از هر كس، حسين از آمدنت خوشحال شد. دويد به سوي پدر و با خوشحالي فرياد كشيد:«پدرجان! پدرجان! خدا يك خواهر به من داده است!»

زهراي مرضيه گفت:«علي جان! اسم دخترمان را چه بگذاريم؟»

حضرت مرتضي پاسخ داد:« نامگذاري فرزندانمان شايسته پدر شماست. من سبقت نمي گيرم از پيامبر در نامگذاري اين دختر.»

ادامه مطلب...

بهار در بهاران

باران — Mon, 26 Mar 2012 11:29:00 GMT

بهار مي آيد با همه تازگيش

با نسيم بهاري و آواي هزارش

صداي قدمش را همه مي شناسند

همه مي دانند بهار آمدنيست

وچه هياهوست از آمدنش

گاهي تنهايي ميان اين همه شلوغي

تنهاي ميان شلوغي چه غريب است

كاش بهار پيغمبر نور مي شد

وخبر خوش رسيدني با بهار مي رسيد

وقاصدك ها خوش خبر وصال مي شدند

و بهار همه قاصدك ها را به زمين مي آورد

و تمام فصل ها بهاري مي شد

تا كي بهار بي گل نرگس غريبه اي است

نفس هامان هنوز يخ زده زمستان است

كاش بهار موسم شكفتن همه خوبي ها بود

بيا بهار بيا! روزي عطر قدمش را خواهي آورد

همان روز كه بهار در بهاران خواهد شد

هفت سين عاشقي

باران — Mon, 19 Mar 2012 11:18:00 GMT

اين روزهاحال و هوايمان عوض شده، زندگي بوي طراوت و تازگي گرفته، احساسمان متحول شده، آخر بهار دارد مي آيد تا همه چيز را تازه كند و دوباره همراه با طبيعت زنده شده زندگي را از نو آغاز كنيم. اما آغاز دوباره به معني فراموش كردن همه چيز نيست، ما با ياد به يادماندني ها دوباره شروع مي كنيم. ما متحول مي شويم به پشتوانه تمام داشته هاي گذشته مان، و حالا كنار سفره هفت سين باستاني مي نشينيم، به ياد چهره هايي ماندگار كه جايشان اينجا خالي كه نه پر از شكوفه هاي عاشقيست، به ياد شهداء. هفت سيني داريم به ياد سوز دعايشان ، سحرخيزيشان به نماز عاشقي ، سادگي و صفايشان ، سخاوت وبزرگواريشان ، سازش ناپذيريشان با دشمن ، سردادنشان در راه ولايت و سرود جاودانگيشان در گوش زمان

روزهاي رفته

باران — Mon, 19 Mar 2012 11:08:00 GMT

دوباره نوروز از راه رسيد و روزگارمان را نو كرد. 90 شد 91 ،به همين راحتي يك سال گذشت.در اين شلوغي و شور وشوق آمدن سال جديد يك لحظه تامل كافيست تا ببيني چه روزهايي بر تو گذشت تا شد اين خاطره اي كه دارد مي رود و جاي خاليش را شايد در اين هياهو و شاديهاي عيدانه حس نكني. كافيست لحظه اي از سرعت شادي و هيجانت كم كني وبا خود بگويي چه زمان تند مي گذرد و چه عجله اي دارد انسان براي رسيدن به مقصد. لحظه اي تامل كافيست تا بداني روزهايي كه رفت به چه بها و قيمتي رفت و حس تو از گذشته اي كه رفته، طراوت برخواستن از خواب زمستانيست يا كسالت هزار فصل بي بهار...

نويد رحمت

باران — Mon, 19 Mar 2012 11:00:00 GMT

پنجره را مي گشايي

و ناگاه نسيم كه نه، باد خنكي مي وزد

وكمي بعد حجم سرد برف را حس مي كني

گونه هايت يخ زده و نگاهت

آرام آرام پي دانه هاي برف مي غلتد

با خود مي گويي چه برفي

انگار سوز هواي ديروز نويد رحمت داشت